Ubocze po raz pierwszy zostało wymienione w dokumencie z 1305 roku, który informował o daninach  pochodzących z gminy dla biskupa wrocławskiego. "In Safysdorf solvunt dimidiam marcam, sed nulto deberent solvere et habent ecclesiam.Ibidem  sunt allodia,de quibus nun solvunt, cum de jure cederent ab eis tres fertones"  Zapis ten jednoznacznie potwierdza istnienie we wsi dużych majątków i zarazem wyznawców wiary katolickiej (jest to jedyna wzmianka z tamtego okresu odnotowana w piśmiennictwie historycznym). Z pojawieniem się nauki luterańskiej na ziemi gryfowskiej, przyjęli ją też właściciele wsi a w ślad za nimi mieszkańcy wsi. W 1549 r. przejęli kościół katolicki, który 6.04.1654 r. wrócił we władanie wiernych wyznania rzymsko - katolickiego. Za niecałe stulecie ewangelicy budują najpierw Dom Modlitwy, przekształcony później w zbór protestancki. Od 1743 roku funkcjonowały obok siebie dwa kościoły, w 1840 roku część wiernych z kościoła ewangelickiego odchodzi (staroluteranie), zakładając własną salę modlitwy i gminę wyznaniową. W  1885 roku i kościoły i wiernych połączyła wspólna budowa cmentarza. Koniec drugiej wojny światowej i jej konsekwencje, to ubytek wyznawców nauki protestanckiej i napływ wiernych  wyznania rzymsko-katolickiego. Zbór ewangelicki, wobec braku zainteresowania mieszkańców Ubocza, władz gminnych i kościelnych popada w ruinę, aby swój widoczny żywot zakończyć w 1992 roku. Kościółek staroluteranów w 1946 roku został przekształcony na zabudowania mieszkalno - gospodarcze. Kościół katolicki, po wielu remontach i  modernizacjach nadal przyciąga wiernych, a jego sylwetka jest wyrazistym symbolem wiary i polskości tej ziemi.