Jedną z piękniejszych wsi łańcuchowych na Przedgórzu Sudeckim jest Ubocze (dawniej Schosdorf) w powiecie lwóweckim. Jako jedyna na Dolnym Śląsku w swej niedalekiej przeszłości  posiadała trzy kościoły i cztery majątki - każdy z typowymi zabudowaniami  folwarcznymi oraz pałacem otoczonym parkiem. Po II wojnie światowej osiedlili się w niej  repatrianci i osadnicy wojskowi - w większości z Nadyb i Wojutycz. 

      Dziejom Ubocza,  pamięci Tych, którzy od nas odeszli - poświęcam to opracowanie.                                      

                                                                                    Janusz  Buca      

 

    

   UBOCZE       ARCHIWALIA        BIBLIOGRAFIA         GALERIA         WWW    

                   Od najdawniejszych czasów aż po zmierzch cesarstwa rzymskiego, ziemię na zachód od Odry zasiedlały plemiona Hunów, Burgundów, Wandalów – częściowo podbijając ludność miejscową a częściowo stapiając się z nią. W okresie kształtowania się państwowości europejskiej w X wieku,  obszar dzisiejszego Ubocza  za Mieszka I stał się częścią państwa polskiego - podobnie jak inne ziemie leżące na wschód od Kwisy, będącej przez kilka stuleci rzeką graniczną. Jego następca Bolesław Chrobry w rezultacie wojen polsko-niemieckich sięgnął nawet po teren na zachód od Kwisy, który zamieszkiwali Łużyczanie. Po krótko trwającym osłabieniu państwa,  Bolesław Krzywousty ponownie odzyskuje władzę nad naszą ziemią. Jednak jego synowie i ich spadkobiercy nie potrafili zapobiec rozdrobnieniu Śląska na polskie – małe ksiąstewka. Były próby Henryka Brodatego i Pobożnego.  Władysław Łokietek ponownie przywrócił zwierzchność polską nad ziemią gryfowską,  tocząc wieloletnie boje z Janem Luksemburgiem - królem czeskim, sprzymierzeńcem krzyżaków. Do tego czasu  na wsiach i w miasteczkach, oprócz rdzennej ludności polskiej osiedlają się czescy i niemieccy rzemieślnicy, walońscy górnicy, żydowscy kupcy a nawet Flamandowie. Budowane są klasztory dla cystersów,  franciszkanów,  benedyktynów  - stanowiące   kuźnie   wiedzy kultury i nauki z wpływami najczęściej niemieckimi i francuskimi. Trzeba pamiętać - granice w tym czasie często były umowne a polscy władcy tych ziem chętnie tworzyli dogodne warunki do osiedlania się cudzoziemców. Dlatego też nie mogą nas dziwić obco brzmiące imiona i nazwiska właścicieli Ubocza i Kolonii. Rozkwit gospodarczy tej ziemi pod berłem polskim trwał do 1348 roku, kiedy to Kazimierz Wielki zrzeka się praw do tych terenów na rzecz dynastii Jagiellonów w Czechach. Po niecałych dwóch wiekach,  władzę nad Czechami i małymi księstwami śląskimi przejmują Habsburgowie. W wyniku wieloletnich wojen, od 1742 r. Saksonia i Prusy obejmują rządy na zachód od Odry. Rozpoczyna się kolonizacja, napływa szlachta i duchowieństwo,  językiem urzędowym staje się niemiecki. Kongres Wiedeński  przyznaje naszą ziemię państwu pruskiemu -  do ostatniego dnia II wojny światowej wieś pozostaje w rękach niemieckich z nazwą Schosdorf. Po zakończeniu wojny osiedlają się osadnicy wojskowi, repatrianci, przesiedleńcy  i reemigranci. Przez prawie trzy lata w niejednym domu razem mieszkają Polacy i Niemcy do czasu ostatecznego wykonania postanowień konferencji jałtańskiej i poczdamskiej. Rozpoczyna się ponowny, polski rozdział w dziejach wsi Ubocze. Niniejsze opracowanie poświęcone jest czasom odległym, jak i tym z XX wieku, gdzie posłanie poety " Ale nie depczcie przeszłości ołtarzy, Choć macie sami doskonalsze wznieść"  wciąż jest aktualne dla kolejnych pokoleń. 

          dla Windows XP wymagana JVM      wskazana rozdzielczość   800x600